راه ها همه تحت كنترل بود تا كسى به امام نپيوندد.تهديدهاى سپاه عمر سعد،جدی تر و بيش تر میشد.عصر

روز  تاسوعا،ابن سعد با دستورى كه از ابن زياد دریافت كرده بود،آماده جنگ با حسین بن علی(ع) شد.

گروهى از سپاه‏ كوفه به سوى خيم ه‏گاه امام تاختند. امام كنار خيمه‏ اش نشسته و به شمشير تكيه داده بود.

زينب(س)،صداى همهمه مهاجمان را شنيد.امام را(كه خواب،چشمانش را ربوده بود)بيداركرد.

سیدالشهدا،خوابى را كه آن لحظه ديده بود ،نقل كرد كه رسول خدا به او فرمود:پیش ما می آیی

حسين‏(ع) برادرش عباس(ع) را همراه جمعى جلو فرستاد تا از هدف‏ مهاجمان آگاه شوند.چون فهميدند كه

به قصد جنگ يا گرفتن بيعت آمده ‏اند،به دستورامام،آن شب را مهلت طلبيدند تا به عبادت و نماز بپردازند.

درگيرى به فردا موكول شد.  امام صادق‏ در این باره فرمودند:
 

تاسوعا روزى است كه حسين‏ و اصحاب او در كربلا محاصره شدند . سپاه شاميان بر ضد آنان گرد آمدند.ابن‏ زياد و عمر سعد نيز از فراهم آمدن آن همه سواران خوشحال شدند و آن روز،حسين‏ و يارانش را ناتوان شمردند و يقين كردند كه ديگر براى او ياورى نخواهد آمد و عراقيان‏ نيز او را پشتيبانى نخواهند كرد.